Zware beroepen: foute focus in cruciaal debat.

mei 16, 2018

 

Een nieuwe dag, een nieuwe staking. Vandaag staken de vakbonden voor zogenaamd ‘betere pensioenen’. Het verlagen van de pensioenleeftijd, het verhogen van de uitkeringen, het vergroten van de lijst van de zware beroepen…  Kortom, voor de vakbonden groeien de bomen tot in de hemel.  Zo staken vandaag ook de onderwijsvakbonden. Niet omwille van een herwaardering van hun beroep, niet over hun visie omtrent de onderwijshervorming en ook niet om de groeiende bureaucratie aan de kaak te stellen. Wat er wel op het spel staat is de erkenning van hun beroep in de categorie van zware beroepen. Voor Jong VLD een vroeg bewijs van de kortzichtigheid van de geplande zware beroepen-regeling.

 

 

shutterstock_411926074

Dat we vandaag opnieuw een oproep zien tot het erkennen van een zwaar beroep, is op zich geen verrassing. De laatste tijd domineerde deze erkenning het pensioendebat. In een land als België waar de werkzaamheidsgraad merkelijk lager ligt dan in de buurlanden en waar overheidsfinanciën de putten in de wegen evenaren trekt Jong VLD aan de alarmbel als de essentie van het debat terugplooit op wat al dan niet een zwaar beroep is.

 

Door telkens opnieuw het debat rond een zwaar beroep te voeren, versterken we alleen maar de bestaande intergenerationele onevenwichten en zadelt een lange lijst onze toekomstige werkkrachten op met een serieuze factuur die de inspanningen voor een langere loopbaanduur tenietdoet, om over de andere eisen van vandaag maar te zwijgen. Een lijst van zware beroepen op basis van arbitraire criteria zet de deur open naar decennia van politiek cliëntelisme, waarin sector na sector met zachte of harde hand via vakbonden en voogdijministers zal pleiten voor een erkenning als zwaar beroep. Resultaat: een uitgehold en complex systeem dat nog steeds niet bijdraagt tot de oplossing.

 

Daarom pleit Jong VLD tegen het systeem van zware beroepen in de pensioenregeling. We willen weg van symptoombestrijding, en moeten keuzes durven maken die gericht zijn op de lange termijn. De focus moet liggen op de duur en de kwaliteit van een loopbaan, niet op wie wanneer kan stoppen met werken.

 

Zo stelt Jong VLD een concreet plan van aanpak voor, naar voorbeeld van het Deens model. Daar kan men spreken van een echt ‘loopbaantraject’ waarvoor fundamentele hervormingen nodig zijn, maar waardoor er tegelijk ruimte is voor een echte opwaardering van de vele beroepscategorieën vooropstelt. Geen verloning op basis van anciënniteit, een loopbaan als een rugzak, met ruimte voor opleidingen, deeltijds pensioen,... verschillende elementen liggen op tafel, niet in het minst in het uitgewerkte pensioenrapport van de Academische Pensioenraad.

 

Uiteindelijk moeten we evolueren naar een systeem waarin - om bij het voorbeeld van het onderwijs te blijven - ook de primussen van het jaar gemotiveerd zijn om een van de meest cruciale functies in een samenleving waar te nemen en waar we individuen mee vormen en opleiden tot volwassen burgers in onze samenleving. Want dat is in feite de essentie van wat leerkrachten doen, en daarvoor verdienen ze eindeloos respect.

 

Vandaag zegt Jong VLD dus neen tegen de vakbondseisen, maar volmondig ja tegen een goed gebalanceerd systeem waarin loopbanen, pensioenen en duurzame evenwichten op elkaar zijn afgestemd.

 

Hans Maes

Voorzitter Jong VLD